azzurrobluceleste tegeltjeswijsheid

achteraf nog een goede reden voor de naam van het blog verzonnen:

de tegels in mijn douche hebben dezelfde kleurstelling

en de douche staat alom bekend als een inspirerende omgeving...

addio pizzo

"un intero popolo che paga il pizzo
é un popolo senza dignitá"

[addiopizzo]

nachtfiets

een fotografisch gedicht van guido gazelle!

povera madonna

bijna gesloopt is ze, de zwarte madonna.
tijd dus voor een paar laatste foto's.
straks is ze er niet meer en dan heeft den haag spijt. en twee prestigieuze torenflats waarmee een wethoudertje zijn cee-vee-tje kan opleuken op weg naar het gedroomde burgemeesterschap van een middelgrote gemeente.

addío, povera madonna...

cowboys international

vandaag een belangrijke aankoop gedaan: een platenspeler met usb-aansluiting. om de oude platen op de computer te krijgen. na het onvermijdelijke gepiel werkt het nu en ben ik begonnen om de eerste elpee over te zetten, "the original sin"van cowboys international (1979, maar pas gekocht in 1980, want in die tijd duurde het altijd even voordat nieuwe muziek erin slaagde het kanaal over te steken).

cowboys international was het geesteskind van ken lockie uit newcastle. ik dacht altijd dat de plaat nooit op cd was uitgebracht, maar dat blijkt ook al niet meer helemaal te kloppen.

de muziek is een beetje melancholieke synthesizer-pop. niet heel erg ver verwijderd van the associates.

en ik moest een beetje aan de stem van ken lockie denken toen ik laatst voor het eerst de single "the heinrich maneuver" van interpol hoorde. maar daar sta ik ongetwijfeld oostindisch alleen in.

een kleine kwoot uit het wikipedia-artikeltje over ken, omdat het zo veelzeggend is: "lockie was reportedly brought in on keyboards for the band public image limited during the early stages of the recording of the commercial zone album. apparently his input was minimal at best; with some reports claiming he had no input whatsoever. drummer martin atkins and bassist pete jones eventually persuaded pil to get rid of him in august 1982." toffe peren, die martin en pete!

en tóch hadden ze het kunnen weten...

kat en huis

dit is de eerste enigszins geslaagde foto van de kat die al sinds een paar jaar vindt dat de tuin bij mijn huis zijn eigendom is. en daarmee het huis waar ik woon ook. hij tolereert mijn aanwezigheid, maar niet veel meer dan dat.

als ik thuis kom ligt hij regelmatig te zonnen alsof hij niks beters te doen heeft op de hele wereld. en een paar keer per week, als de tuindeuren openstaan, loopt-ie naar binnen om zijn woonst te inspecteren en mij aan te staren met een blik van "volgens mij krijg ik nog 23 maanden achterstallige huur van jou".
om privacy-redenen heb ik hem onherkenbaar gemaakt, maar eigenlijk verdient-ie het niet!

wat is in een naam...

... de cofidis-ploeg heeft vandaag ook de tour de france verlaten na een doping-geval.
hun manager heeft aangegeven dat ze niet anders konden, nadat ze gisteren zo te keer waren gegaan tegen hun collega's van astana.
hun manager heeft françois migraine.
hun manager wint de dagetappe "meest toepasselijke naam in en om het peloton" met 112 uur en 16 minuten voorsprong op nummer 2 (die nog niet binnen is).

the importance of being ealing

goed nieuws: bbc2 zendt komende vrijdag een documentaire uit over de ealing studio's in londen (ik moet ealing studio's eigenlijk vooraf laten gaan door "legendarische", want zo lees je het meestal).

hopelijk besteden ze veel aandacht aan de geschiedenis van de studio, die ook nog een tijdje in handen van de bbc zelf blijkt te zijn geweest en waar, naast de klasieke engelse komedies, ook "the singing detective" werd opgenomen.

the organs of vancouver

à propos orgels: zó ontdek je dat er een bandje uit de categorie "veelbelovend" bestaat dat "the organ" heet en zó blijkt het al weer opgeheven. toch wel een beetje de tragiek van de moderne tijd. meer bandjes dan luisteraars, lijkt het wel.

hun muziek wordt omschreven als joy division met de zang van blondie en het gitaargeluid van the smiths en daar is het eigenlijk wel mee gezegd.
nou ja, zo komen ook nog uit vancouver. maar dat is natuurlijk geen verdienste op zich. komen namelijk evenzeer uit vancouver: swollen members (rap outfit), bif naked (bisexuele punkerd) én rosie snell ("professional unicorn rider/tamer/slayer") - kan dus nooit echt moeilijk zijn.

van het hoesje van die ene cd die ze gemaakt hebben, kun je wel moeiteloos een collage maken die aan het origineel werkelijk helemaal niets toevoegt:

the organists of york minster

een foto uit de kathedraal van york. met alle organisten die ze daar ooit hebben gehad, vanaf 1435. in gouden letters aan weerszijden het begin- en eindjaar van hun dienstverband. maar liefst 8 john's en 6 thomassen. en tussen 1756 en 1858 continu een camidge aan de pedalen. maar de mooiste naam is dan toch murgatroyd.

(als je op het plaatje klikt komt de grote bibberige
versie tevoorschijn waarop de jaartallen leesbaar zijn)

kennelijk bestaat in het engels de uitroep "heavens to murgatroyd". en dat betekent niet veel meer dan "jeetje!"

nood-kwoot

i have nothing to say and i am saying it and that is poetry.
~ john cage.

i have nothing to do and i am doing it and that is blogging me.
~ azzurrobluceleste.

ik ben een papegaai uit amerika

dit is een test!

om te kijken of ik een mpdrietje kan neerzetten.

thank you, douglas....

.... for the paintings!

tomaten

eindelijk - rijpe tomaten tegen fijne prijzen!

goed nieuws voor de tomaatverslaafde medemens.

kan-ik-er-vragen

kan ik er met mijn tom-tom komen?
kan ik het invriezen?
kan ik er pinnen?
kan het in de vaatwasmachine?
kan ik er mobiel bellen?
kan het in de magnetron?
kan ik er mijn auto parkeren?
kan ik er korting op krijgen?

als het antwoord op elk van deze vragen "nee" is, dan heeft het geen waarde.
toch?

glotze, telly, kassie

bekentenis: ik vind dat er veel te veel mooie televisie is.

ook in de zomer vliegen de pareltjes je elke week om de oren.

voorwaarde is wel dat je het volledige pakket van de auntie beeb digitaal naar binnen sleept.

enkele krakerds van de afgelopen weken: bbc2 heeft een kakelversie serie ingelegd van still game, de hilarische, levenslustige schotse comedy over ondeugende oudere heren die geen tijd hebben om bejaard te worden.

op bbc1 draait true dare kiss, een mooi, half-spannend familie-drama rondom omder andere een vrouwelijke (!) voetbal-hooligan èn jekyll, de serie waarin james nesbitt heen en weer zwalkt tussen professor en kind-monster.

bbc4 zendt intussen doodgemoedereerd, want heel on-modieus, films van robert bresson uit.

en een heleboel programma's over india, waaronder vorige week de documentaire over de spoorwegen van bombay/mumbai. wat hebben wij daarover onthouden? 97% punctualiteit, minder dan 0,1% treinuitval en 3.500 doden per jaar, voornamelijk door passagiers die de rails oversteken omdat ze weigeren de loopbruggen te gebruiken (want: te veel tijdverlies).

en de uitdrukking "super-dense crush load" die van toepassing is op het spitsuur waarbij 15 mensen 1 vierkante meter moeten delen.

de levensvreugde die er desondanks vanaf spatte werd verpersoonlijkt door de zanger-acteur hans dev sharma die een van de anderhalf miljoen (!) personeelsleden is van het spoorwegbedrijf. voor hem waren de laatste minuten van deel 2, met een prachtige liefdesverklaring aan de trein ("challi, challi").

kortom: de harde-schijf-recorder kan het zomer-reces op zijn electronische buik schrijven.

van a naar b (via zottegem en dramburg)

onze staatssecretaris van verkeer en waterstaat wil het openbaar vervoer in de 4 "grote" steden van ons land openbaar aanbesteden.
hoe zij heette, dat ben ik vergeten, maar haar binnenhofse drammerigheid is memorabel.

hoezo, openbaar aanbesteden?

de klanten zijn tegen

het personeel is tegen

de locale vervoersbedrijven zijn tegen

de tweede kamer is in behoorlijk forse meerderheid tegen

en zelfs van onze grote boze europese bazen hoeft het niet

de kabinets-politieke conclusie moge duidelijk zijn: de staatssecretaris gaat tòch aanbesteden.

en dan dus straks weer met de linkermondhelft beweren dat je het beste voorhebt met het vervoer en met de rechtermondhelft dat je niet begrijpt waar die kloof tussen politiek en publiek toch vandaan komt...

zwei apfelsinen im haar

eigenlijk kwam ik bij het filmpje van "a banda" (zie vorige post) terecht, omdat ik ontdekte dat er een duitse uitvoering het lied bestaat die wordt gezongen door france gall.

die heet "zwei apfelsinen im haar" en is, naar mijn bescheiden mening, nagenoeg onweerstaanbaar. de duitse vertaling placeert het in mexico en er wordt kwistig gestrooid met diverse fruitsoorten.

qua titel en tekst niet zo spectaculair is "das war eine schöne party", de grondig gegermaniseerde versie van "poupée de cire poupée de son". maar verder ook zeker niet te versmaden.

chico en nara

vanmorgen een prachtig filmpje gevonden (op youtube) met een live-uitvoering van "a banda" uit 1966.

dat is zo een liedje dat iedereen kent (vaak vanuit carnaveleske en/of benevelde herinneringen), maar waarvan de meesten dan weer niet weten dat het geschreven is door een van de grote meneren van het braziliaanse populaire lied.

eerst zingt chico buarque het zelf en als die klaar is, komt nara leao en die zingt het gewoon nóg een keer. omdat het zo lekker is.



mooi publiek ook, daar in die grote theaterzaal ergens in brazilië. je ziet er nog een verdwaalde militair in het gangpad staan. en sommige fans houden vellen papier omhoog met ongetwijfeld aanmoedigende boodschappen erop.
ten aanzien van chico blijft de grote vraag: kompie nog een keer tot naar hiero?
en als hij dan hier is, kan iemand bij hem thuis zijn website dan even snel verbouwen tot iets dat licht verteerbaar en informatief is?

kleine lettertjes

ik ga in dit blog lekker alleen kleine lettertjes gebruiken.
dat doe ik al jaren bij het maken van e-mails en dat bevalt prima.

ik heb het idee om (bijna) alleen in onderkast te prietpraten geleend van e.e. cummings, een van de dichters die ik in mijn jongere jaren geprobeerd heb te lezen.

hij schreef in kleine letters en gelijk had-ie!klein is meestal groot genoeg. er wordt al genoeg geschreeuw, dezer dagen.ik lees nu trouwens op wikipedia dat hij op zijn zesde een gedicht schreef dat het lezen waard was.

je vraagt je dan wel af wat hij in de vijf jaar daarvoor heeft zitten lanterfanten.

azzurrobluceleste

azzurro, celeste en blu zijn drie italiaanse woorden voor "blauw".
celeste is hemelsblauw, "come il cielo".
blu is donkerblauw, gelijk de blues.
en azzurro zit daar zo'n beetje tussenin. blauw-blauw, zogezegd

elk blog moet een naam hebben en zo ook het mijne. op het moment dat ik dat zat te verzinnen, viel mijn oog op een mp3tje met "azzurro" van adriano celentano. het enige italiaanse liedje dat ik grotendeels uithoofdig mee kan zingen: "azzurro, il pomeriggio é troppu azzurro e lungo per me". het is geschreven door paolo conte, de zingende advocaat uit bologna. ook al zo'n mooie meneer.

en omdat het vandaag een heldere dag is, best wel celeste dus en omdat azzurrobluceleste kan worden afgekort tot abc, leek het me wel een mooie titel.

zo, dat kunnen verder blauw-blauw-blauw laten...